تنها:

غمی مرا همیشه مرا هست.

غمی مرا همیشه مرا هست و تنهایم.

تنها

تنها

و باز تنها تر.

من ماهی گم کرده دریایم

در حوض سنگی بی آشوب.

این ماهیان که زاده ی این حوضند

در این خیال که حوض سنگی شان

دنیای پر ترانه و آزادی ست

و آنچه ز آبی دریای بی پایان

خوانم به گوششان،

همه چون یاوه است.

تنها ترین منم اینجا.

تنها

تنها

و باز تنهاتر....

بگذر از من:

دست من خسته است

ساز من ناکوک

فکر من آشوب.

امشبی بگذر که حالی نیست.

من سخن ها دارم امشب با دل محزون،مجالی نیست.

لحظه ها چون باد

در فغان و شورش و بیداد

می روند اینک چو سیلی پر غم و ناشاد.

دست دل خسته است

ساز دل ناکوک

حال دل آشوب.

بگذر از من کاین غم جاوید

همچو قفلی بر ضریح قلب من بسته است.

کوچه:

پشت سر کوچه است و پیش روی نیز.

من میان یک خم از این کوچه ها

زیر لب با خویش می خوانم چنین:

" پیچکی گر سر بر آرد از حیاط

بینمش اما نبندم دل به او "

همچنان من کوچه ها را می روم

با تمام خنده ها و اشک ها.

چون پرستویی پر زد و رفت

کوچه در کوچه ، دیار به دیار

اما نمی دانم عاشقم یا در توهم

مدت زمانیست در انتظار نشستم

تا بیایی از بیکرانه ها

در قلب سپهر پر بگشایی.

شالیزارها را سوزاندم

جنگلزارها را به رقص شعله های آتش سپردم

تا عشق بداند که دیگر وجود ندارد...

وقتی دوست داشتن یک سکه دو روست

چرا عشق چرا عاشقی چرا دوست داشتن ؟؟!!!

از استاد آموختم

دوست داشتن ارشد عشق است؛

ولی می دانم هر دوی آن ها پوچ است.

لحظه ها به سوختن خورشید می نگرم

تا بدانم فرق شمع و خورشید چیست؟

اما به دلم گواه می دارم

به نور ابدیت قسم

به قطره چشم اشک یتیمی قسم

به اسیر دور از وطن قسم

که دلش برای فرزندان و وطنش می تپد

به ناز دختری که قصه گوی عروسکش است قسم

" که همه سوختن را دوست دارند "

اولين کسی که عاشقش ميشی دلتو ميشکونه و ميره .

دومين کسی رو که ميای دوست داشته باشی و

از تجربه قبلی استفاده کنی دلتو بدتر ميشکونه و ميزاره ميره .

بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست و

از اين به بعد ميشی اون آدمی که هيچ وقت نبودی .

ديگه دوست دارم واست رنگی نداره ...

و اگه يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشکونی

که انتقام خودتو ازش بگيری

و اون ميره با يکی ديگه ......

اينطوريه که دل همه آدما ميشکنه !!!!!!

" يادم باشد : حرفی نزنم که دلی بلرزد و خطی ننويسم که کسی را آزار دهد "

" يادم باشد : که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نيست "

" يادم باشد : جواب کينه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگی را

 با کمتر از صداقت ندهم "

" يادم باشد : بايد در برابر فرياد ها سکوت کنم و برای سياهی ها نور بپاشم "

" يادم باشد : از چشمه ، درس خروش بگيرم و از آسمان ، درس پاک زيستن "

" يادم باشد : سنگ خيلی تنهاست ، بايد با او هم لطيف رفتار کنم

 مبادا دل تنگش بشکند "

" يادم باشد : برای درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام

 نه برای تکرار اشتباهات گذشته ! "

" يادم باشد : هر گاه ارزش زندگی يادم رفت در چشمان حيوان بی زبانی که به

 سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم ... "

" يادم باشد : می توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردی که از

 سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد ! "

" يادم باشد : گره تنهايی و دلتنگی هر کسی فقط به دست خودش باز می شود "

" يادم باشد : هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم ... "

" و يادمان باشد هيچگاه از راستی نترسيم ! "

" مراقب شخصیتت باش ، که ســــــــرنوشت تـــــو است "

تو آمدی و ساده ترین سلام را همراه یادگاریهایت کردی

وبا پاک ترین لبخند،وجودم را به اسارت گرفتی.

تو آمدی و عمیق ترین نگاه را از میان چشمان دریایی ات

بر ساحل قلبم نشاندی

و زیباترین خاطرات را زنده کردی.

تو آمدی وگرمی حضوری خورشیدوار را بر طلوع آرزوهایم حک کردی.

و آمدنت همچون قاصدکی بهار را برای هستی خزان زده ام به ارمغان آورد.

اما سر انجام طوفان حسادت قاصدک زندگی ام را به یغما برد.

کاش می دانستم که کدام بهانه،

اشتیاق رفتن را در خیالت به تماشا نشست.

تو رفتی و من در سوگ رفتنت در میان فراموشی ها گم شدم.

آری تو فراموش کردی و من هنوز هم با دیدگانی خواب زده چشم به راهت

 دارم و هنوز هم مانند پنجره ها ی منتظر باران،حسرت دیدارت را با فرو

 ریختن اشک هایم،به دست غربت می سپارم.

ای مقدس!من هنوز هم اصالت نگاهت را میخواهم.

باران مي بارد امشب

بر سکوت تنهايي ام.

و سکوتم با ترنم باران همنوا مي شود

و اين بغض خيس مي شکند

بغضي که از فراق چشمانت

 
تا سحر منتظر بود.

دل بودنت را بهانه کرد.

صدايت کرد نشنيدي اما

با نم نم باران

زار  زار گريست!